Biel nie istnieje w przyrodzie - tłumaczył Renoir jakiemuś młodemu artyście - zgodzi się pan, że ponad śniegiem jest niebo. To niebo jest błękitne, ten błękit musi ukazać się na śniegu". Źnieżny krajobraz jest dobrą ilustracją tych słów. Płótno przywodzi na myśl pejzaże malowane przez Alfreda Sisleya i Camille'a Pissarra. Ambroise Vollard w książce Słuchając Cezanne'a, Degasa i Renoira opowiada, jak pod koniec życia Renoir wyjaśnił mu, dlaczego namalował tak mało pejzaży zimowych: "Nigdy nie znosiłem zimna, toteż jeżeli chodzi o pejzaże zimowe, jest to jedyne płótno... Przypominam sobie jeszcze dwa czy trzy małe studia. Zresztą, jeżeli nawet ktoś znosi zimno, po cóż malować śnieg, ten trąd natury?". Renoir pod wpływem Moneta rozjaśnił paletę, co uwidoczniło się m.in. w płótnie zatytułowanym Źnieżny krajobraz. Jakkolwiek sam temat kompozycji sprzyjał wprowadzeniu jasnej kolorystyki, pojawia się ona również w innych pejzażach i portretach Renoira malowanych w latach 1872-83. Stosowane w okresie impresjonistycznym farby i przedmioty potrzebne do malowania artysta wyszczególnił w notatce: "Biel srebrna, żółć chromowa, żółć neapolitańska, ochra żółta, sjena naturalna, cynober kraplak, zieleń Veronesa, zieleń szmaragdowa, błękit kobaltowy, ultramaryna, nóż do palety, skrobaczka, terpentyna - oto czego trzeba do malowania. Ochra, żółć neapolitańska i sjena są jedynie tonami pośrednimi, bez których można się obejść, ponieważ można je uzyskać z innych kolorów.Pędzle z sierści kuny, płaskie szczotki ze szczeciny"