Powstałe w latach 70. przedstawienia nagich kobiet Renoira zachwycają bogactwem zastosowanych środków wyrazu - efektowną zwartą formą, miękkim konturem, subtelnością niezliczonych barwnych niuansów. W 1876 roku, w galerii Paula Durand-Ruela odbyła się druga wystawa impresjonistów. Pokazano na niej osiemnaście obrazów Renoira - w większości należących do marszandów lub kolekcjonerów - m.in. płótno zatytułowane Akl w słońcu, do którego pozowała młoda dziewczyna o imieniu Anna. Obraz ten wywołał gwałtowną krytykę. W 1876 roku krytyk Albert Wolfftak pisał w Le Figaro o drugiej wystawie impresjonistów: "U Durand-Ruela została otwarta pewna wystawa, która chce uchodzić za wystawę malarstwa. (...) Pięciu czy sześciu obłąkańców, a wśród nich jedna kobieta (Berthe Morisot), zaślepionych chęcią zdobycia sławy, przybyło na tę wystawę i wystawiło swoje dzieła. (...) Ci tak zwani artyści nazywają siebie ludźmi bezkompromisowymi lub impresjonistami. Biorą oni płótno, farbę i pędzel, kładą w sposób dowolny obok siebie kilka tonów i sugerują tym samym całą kompozycję. (...) Niech więc państwo spróbują wyjaśnić panu Renoir, że kobiece ciało nie jest kawałkiem gnijącego mięsa pokrytego zielonymi i fioletowymi plamami, znamionującymi stan całkowitego rozkładu".