Degas i Manet chętnie ukazywali sceny rozgrywające się w paryskich kawiarniach. Pod ich wpływem Renoir podjął także tę tematykę, do której sięgnęli później również Vincent van Gogh (1853-1890) i Henri de Toulouse-Lautrec (1864-1901). Tuż obok paryskiego domu Renoira, przy Rue Cortot, znajdowała się restauracja Moulin de la Galette. Toczące się tu wesołe i gwarne życie towarzyskie przyciągało uwagę artysty. Forma narracji w malarstwie napawała Renoira odrazą, dlatego skoncentrował się przede wszystkim na oddaniu gry świateł i cieni oraz ich zmienności wynikającej z ruchu barwnego tłumu kawiarnianych gości. Wybór pory dnia - letniego, słonecznego popołudnia - sprzyjał wydobyciu intensywności barw. Mimo wrażenia asymetryczności, kompozycja jest spokojna, wyważona i harmonijna. Efekt ten malarz osiągnął dzięki wprowadzeniu na osi pary dziewcząt - postaci wpisujących się w trójkątny zarys, co pozwoliło utrzymać układ całości w równowadze. Wibracja słonecznego światła przesianego przez listowie drzew i migotanie różnokolorowych refleksów na twarzach i ubiorach uczestników zabawy zespalają poszczególne elementy dzieła. Płótno zostało namalowane na miejscu, w Moulin de la Galette. Bardzo często Renoir przedstawiał na swych płótnach znajomych i przyjaciół. Stało się tak również na tym obrazie. Po prawej stronie przy stole siedzą Frank Lamy oraz krytyk sztuki Georges Riviere; wśród tańczących widoczna jest sylwetka Paula Lhote'a. Na pierwszym planie, w samym centrum płótna artysta namalował dwie siostry, Estelle i Jeanne, które -jak większość swych modelek - "odkrył" na Montmartrze. Tańcząca para to namalowana po raz pierwszy Margot Legrand, ulubiona modelka Renoira, i wysoki Hiszpan, malarz Don Pedro Vidal de Solares y Cardenas, znajomy artysty. Zabawa w Moulin de la Galette pokazana na trzeciej wystawie impresjonistów w 1877 roku nie wywołała już szyderstw, jakimi dotychczas obrzucano obrazy impresjonistyczne - została uznana za dzieło doskonale odzwierciedlające życie mieszkańców Paryża. Georges Riviere w piśmie L'Impressionniste, wydawanym w czasie trwania wystawy, pisał: "Monsieur Renoir może być po prostu dumny ze swego obrazu. Jego natchnienie nigdy nie było wspanialsze. To jedna z kart historii, cenny pomnik paryskiego życia charakteryzujący się dokładną precyzją. Nikomu przedtem nawet nie przyszło do głowy, aby uwiecznić wydarzenia z życia codziennego na płótnie takich rozmiarów... To historyczne dzieło".