Georges Charpentier, wydawca Maupassanta i Zoli, kupił na aukcji zorganizowanej w 1875 roku trzy płótna Renoira. Od tego czasu stał się jego mecenasem. Artysta miał się ogłosić "najbardziej oddanym malarzem zwyczajnym" rodziny Charpentier, często portretował poszczególnych jej członków. Powstało kilka wizerunków żony wydawcy, a w 1878 roku Renoir namalował duży obraz przedstawiajšcy paniš Charpentier w towarzystwie dzieci. Rok później został on wystawiony na Salonie, gdzie zebrał pochlebne opinie zarówno od jury, jak i od krytyków. Camille Pissarro zanotował: "Renoir odnosi wielki sukces w Salonie. Myślę, że jest już wylansowany i to dobrze, bo nędza jest rzeczš tak przykrš...". Ambroise Vollard w ksišżce Słuchajšc Cezanne'a, Degasa i Renoira wspomina swojš rozmowę z Renoirem: "- Ile dostał pan za portret Pani Charpentier?- Coś chyba około tysišca franków.- Tysišc franków! Za duże płótno z trzema postaciami! Jak na owe czasy była to olbrzymia cena". Pani Charpentier i jej dzieci - starsza córka Georgette i syn Paul (mylony często z dziewczynkš z powodu długich, kręconych loków i sukienki, jakš nosi)- przedstawieni zostali w japońskim buduarze, bardzo modnym w tamtej epoce. Jedynie to prawdziwe otoczenie, w którym artysta umieścił postaci, jest zgodne z duchem impresjonizmu. Dzieło wydaje się bardziej odpowiadać duchowi malarstwa klasycznego: Renoir wybrał duży format płótna, wprowadził kunsztownš kompozycję, zmienił dotychczasowš jasnš kolorystykę na gamę barw stonowanych i ciemniejszych, matkę z dziećmi ukazał w okazałych, luksusowych strojach. Obraz wywoływał wcišż nowe zachwyty, podziw budziła zwłaszcza jego wspaniała kolorystyka. Renoir zniecierpliwiony tymi cišgłymi pochwałami wygłaszanymi na temat jego "największego arcydzieła" miał powiedzieć:"Wsadźcie go do Luwru i dajcie mi święty spokój!". Tak też uczyniono. Dziś płótno znajduje się w kolekcji Metropolitan Museum ofArt w Nowym Jorku.