"Zabrałem się do wielkiego obrazu kąpiących się i męczyłem się nad nim przez trzy lata" - wspominał Renoir. Według Berthe Morisot: "Wszystkie te przygotowawcze studia do jednego obrazu warto by pokazać publiczności, która wyobraża sobie, że impresjoniści pracują z najwyższą łatwością". Bezpośrednią inspiracją do powstania Wielkich kąpiących się był relief ‘Kąpiel nimf” Francois Girardona (1628-1715), znajdujący się w parku wersalskim. Renoir pragnął współzawodniczyć z dawnymi mistrzami. Przyznawał się do tego, że bardziej odpowiadała mu sztuka dawna niż współczesna i że wciąż się jej uczył -jak pisze Ambroise Vollard w Słuchając Cezanne'a, Degasa i Renoira: "Są ludzie, którzy lubią to, co nowe; ja lubię to, co stare. Lubię dawne freski, takie wesołe, dawne fajanse, tkaniny pokryte patyną lat (...). Nowa sztuka mnie męczy i kiedy w Ogrodzie Luksemburskim widzę posągi zbyt białe i zbyt gwałtowne w ruchu, mam ochotę uciec, jakbym się bał, że dostanę kopniaka, czy oberwę pięścią... Dopokąd tylko mogłem chodzić, największą moją przyjemnością była przechadzka po salach Luwru; nigdzie bardziej nie odpoczywałem. Na każdej ścianie odnajdywałem starych przyjaciół, z którymi lubiłem przesiadywać i u których odkrywałem coraz to nowe przymioty...". Kompozycja Wielkie kapiące się tworzona była w okresie, kiedy artysta rezygnował z wibrującej faktury płócien, wynikającej ze specyficznego nakładania farby. Widoczny jest w tym dziele wpływ lngres'a - zwłaszcza w większej linearności oraz w dbałości o harmonię i zwartość form. W sposobie traktowania kobiecych aktów, ostro odcinających się od pejzażowego tła, dostrzec można wyraźne podobieństwo do malowidła klasyka z pałacu Dampierre zatytułowanego Zloty wiek (1843-47 r.). Renoir - na wzór lngres'a - rysował postaci precyzyjną kreską, dokładnie zaznaczając kontury, oraz wykazał niezwykłą dbałość o zrównoważenie kompozycji (tylko na pozór bezładnej i swobodnej). Naśladując poprzednika, nie wahał się odejść od właściwych proporcji ciała (wydłużył kąpiącym się dziewczętom nogi). Przyjaciele Renoira uznali obraz za zdradę ich wspólnych ideałów. Jedynie Monet pisał do Durand-Ruela: "Renoir uczynił ze swych kąpiących się wspaniały obraz, zrozumiany nie przez wszystkich, ale przez wielu". Motyw kąpiących się kobiet nie był domeną Renoira; w twórczości innego imprezsjonisty, Paula Cezanne'a, temat ten również zajmuje szczególne miejsce. Cezanne wykonał kilkanaście wersji Kąpiących się. Od 1900 roku niemal do końca życia pracował nad obrazem Wielkie kąpiące się, w którym starał się połączyć studium natury ze zdyscyplinowaną kompozycją opartą na konstruowaniu przestrzeni przez plany narastające jeden nad drugim. W dziele tym widoczna jest także stopniowa geometryzacja przedmiotów i specyficzne wzajemne relacje koloru i form