Tę żywą i pełną wdzięku scenkę rozgrywającą się na wielkomiejskiej ulicy, z postaciami prawie naturalnej wielkości, Renoir opracowywał kilka lat, malował ją prawdopodobnie w dwóch fazach. W Parasolkach widoczne jest przejście ku nowej manierze malarskiej; artysta zaczął stosować chłodniejsze barwy i bardziej je rozgraniczał, akcentował plastyczność postaci. Rodzinna grupa z dziewczynką z serso (z prawej strony obrazu) została namalowana jeszcze "impresjonistycznie". Natomiast postaci dziewczyny z pudłem na kapelusze i idącego obok niej mężczyzny (pozowali do nich zapewne Suzanne Yaladon i Paul Lhote, para znana z obrazów przedstawiających taniec są mocniej zarysowane, bardziej linearne, podobnie jak formy parasolek rozpostartych ponad głowami przechodniów. Niektórzy krytycy dostrzegali w tym obrazie wpływ sztuki japońskiej i nawiązania do akwafort wykonanych przez Maneta. Parasolki zostały kupione przez Hugh Lane'a, znanego irlandzkiego kolekcjonera. Po jego śmierci w 1915 roku obraz stał się własnością londyńskiej National Gallery.