Pod koniec życia Renoir ograniczył swą paletę, co uwidoczniło się m.in. w obrazie Koncert. Syn malarza, Jean, tak opisywał w książce poświęconej artyście układ farb na palecie, stosowany przez ojca u schyłku życia: "Poczynając od dołu, od otworu na kciuk: biel srebrna w obfitej spirali, żółć neapolitańska w małej kupce, podobnie jak wszystkie następne kolory: żółta ochra, kraplak, ziemia zielona, zieleń Yeronesa, błękit kobaltowy, czerń z kości słoniowej. Ten dobór farb był niezmienny (...) choć zdarzało mu się często jeszcze bardziej ten zestaw upraszczać i obchodzić się przy niektórych obrazach bez czerwonej ochry i zielonej ziemi. (...) Skromność środków, jakimi się posługiwał, była imponująca. Małe kupki farb na powierzchni palety zdawały się ginąć w pustce. Renoir napoczynał tuby nader oszczędnie, z szacunkiem. Uważał zapewne, że przeciążając swą paletę i nie wykorzystując farb do ostatka, wyrządzałby zniewagę Mullardowi, który starannie te farby rozcierał. Prawie zawsze mieszał kolory na płótnie. Dbał o to, aby w każdym stadium pracy nad obrazem był on przejrzysty. (...) pracował na całej powierzchni i motyw wyłaniał się z pozornego chaosu wszystkich tych pociągnięć pędzla jak obraz fotograficzny ukazuje się na kliszy".