Ambroise Vollard zasłynął przede wszystkim jako marszand, który od 1893 roku prowadził własną galerię sztuki. Popierał wielu awangardowych twórców, urządzając wystawy prac m.in. Paula Cezanne'a, nabistów, Pabla Picassa (1881-1973), Henriego Matisse'a. Zajmował się także działalnością wydawniczą. Pod jego kierunkiem stworzono artystyczne edycje książkowe ilustrowane m.in.przez Pierre'a Bonnarda, Maurice'a Denisa (1870-1943), Pabla Picassa, Marca Chagalla (1887-1985). Wydał również zbiory litografii Toulouse-Lautreca, Bonnarda i Felixa Vallottona. Napisał kilka książek dotyczących środowiska artystycznego, w którym żył (m.in. Wspomnienia handlarza obrazów. Słuchając Cezannea, Degasa i Renoira). We Wspomnieniach handlarza obrazów Ambroise Vollard przytoczył następującą historię opowiadającą o tym, jak doszło do powstania jego wizerunku w stroju toreadora: "Oznajmiłem Renoirowi pewnego dnia, że mam jechać do Hiszpanii. - Od dawna - rzekł na to malarz - mam ochotę namalować toreadora. Jeden z moich modeli jest tej samej tuszy co pan. Niechże pan postara się przywieźć mi stamtąd kostium toreadora na swoją miarę. Ale nigdzie, w Sewilli, ani w Madrycie, ani w Toledo, nie znalazłem kostiumu, który by dobrze na mnie leżał. Musiałem więc zamówić kostium na miarę. Kiedy wracałem do Paryża, urzędnik celny popatrzył podejrzliwym okiem na kapiący złotem kostium toreadora. - To moja bluza robocza - oświadczyłem z wielką pewnością siebie. - Ach! Jest pan więc toreadorem! Niech no pan to włoży na siebie. Musiałem usłuchać wezwania władzy. Zdawało mi się, że wyglądam wspaniale w ty m haftowanym złotem i srebrem bolerze i nie mniej ozdobnych spodenkach. Ale naokoło mnie zebrał się tymczasem tłum gapiów. Aby uciec przed ciekawością tłumu, wskoczyłem do taksówki i kazałem się wieźć do Renoira. Ledwie mnie zobaczył, zawołał: - Brawo! Będzie mi pan pozował do toreadora! A kiedy machinalnie wziąłem różę z wazonu, zadecydował: - Będzie pan toreadorem z różą. Ale po chwili rozmyślił się. - Nie! Róża przeszkadzałaby mi malować pańskie ręce... Niech pan ją rzuci na ziemię. Będzie tworzyła akcent na dywanie. Zapytałem Renoira, czy nie powinienem kazać się ogolić. - Choćby się pan ogolił, pan myśli, że ktoś weźmie pana za autentycznego toreadora? Ale proszę, by pan nie zasnął podczas pozowania!